Σάββατο 15 Αυγούστου 2015

ΒΡΕΧΕΙ ΑΓΑΠΗ

Απόψε βρέχει ο ουρανός ΑΓΑΠΗ
Και ΄γω ομπρέλα δεν κρατάω στη βροχή
Δεν είναι τρέλα, δεν ειν’ ιδέα, δεν είν’ απάτη
Γιατί το νιώθω πως βαθιά έχω βραχεί.

Δεν είναι τρέλα, δεν είν’ ιδέα ούτ’ αυταπάτη
Είναι μια αίσθηση που μοιάζει να διαρκεί
Μια και στην ξαστεριά πάντα ζητούσα κάτι
Τώρα το βρήκα σε μια νύχτα με βροχή.

Αναζητώντας την χαμένη Ατλαντίδα
Μέσα στον κήπο της Εδέμ έχω βρεθεί
Τι κι αν σπασμένη έχω βελόνα στην πυξίδα
Όλων των δέντρων τους καρπούς έχω γευθεί.

Απόψε βρέχει ο ουρανός ΕΛΠΙΔΑ
Και γω που πλέον δεν βαδίζω μοναχός
Κρατώ στα χέρια την δική σου ηλιαχτίδα
Κι έτσι αισθάνομαι Απόλλωνας θεός.

Αναζητώντας την χαμένη Ατλαντίδα
Στην κιβωτό της αγκαλιάς σου έχω μπει
Κι όποιος μου πει πως έχω χάσει την παρτίδα
Χωρίς ομπρέλα ας βαδίσει στην βροχή


ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ



Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Αυτή τη νύχτα σου γελά
Και σου ζητά μόνο μια χάρη
Να δει στα μάτια σου χαρά.

Γέλιο να δει στα δυο σου χείλη
Κι ό, τι σε πνίγει σε πονά
Χυμός να γίνει από σταφύλι
Και πίνοντας να σε μεθά.

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Βγήκε σκοπιά στον ουρανό
Καρδιές ζητά για να φλερτάρει
Κι ας ξεχαστεί το πρωινό.

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Κάνει τη νύχτα φωτεινή
Πήρε βιολί με το δοξάρι
Και παίζει θεία μουσική.

Κι ένα μελτέμι του Αυγούστου
Φέρνει την μουσική στη Γη
Κι έτσι απλά και χάριν γούστου
Κάνει στη πλάση ν’ ακουστεί.   

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Βγήκε σκοπιά στον ουρανό
Καρδιές ζητά για να φλερτάρει
Κι ας ξεχαστεί το πρωινό.


ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ


 Βαδίζοντας σ’ αντάμωσα στα κύματα τ’ Αιγαίου
Θεία μορφή του άγνωστου τ’ ασύγκριτου τ’ ωραίου
Φιλί από της θάλασσας μου ’δωσες την αρμύρα
Κι  εγώ σφιχτά το κράτησα σαν το φιλί σου πήρα

Αγάπη μου ηλιόλουστη  μες απ’ τα παραμύθια
Πηδάς και ανταμώνεσαι με την σκληρή αλήθεια
Αγάπη μου αποκύημα ενός καημού πηγαίου
Να περπατήσεις τόλμησες  στα κύματα τ’ Αιγαίου

 Βαδίζοντας σε γνώρισα στα όρια τ’ απείρου
Άυλη και ανέγγιχτη θεότητα τ’ ονείρου
Τ’ άσπρο σου πέπλο φόρεσες και τ’ άρπαξε ο αγέρας
Φως το κορμί σου κι έλαμψε το πρόσωπο της μέρας

Αγάπη μου ηλιόφωτη πολύτιμη μου αλήθεια
Σαν μύθος φανερώνεσαι και γίνεσαι συνήθεια
Σκέψη και δημιούργημα  ενός καημού δικαίου
Να περπατήσεις μπόρεσες στα κύματα τ’ Αιγαίου

Βαδίζοντας με βήμα αργό στα κύματα τ’ Αιγαίου
Θεία μορφή του έρωτα τ’ απύθμενα ωραίου
Ξεπήδησε απ’ το στήθος σου κάτασπρο περιστέρι
Κι έκθαμβος όπως έμεινα σου άπλωσα το χέρι.

Αγάπη λιοστεφάνωτη όψη παραμυθένια
Γίνε αρχή του τέλους μου μοναδική μου έννοια
Πιάσε και σπάσε τα δεσμά ενός φόβου πηγαίου
Κι έλα να σεργιανήσουμε στο θαλασσί τ’ Αιγαίου

Βαδίζοντας σε γνώρισα στα όρια τ’ ονείρου
Σαν καλλονή που άφηνε άρωμα σπάνιου μύρου
Φωνή ουράνια πρόσταξε κι έλυσες τα μαλλιά σου
Και σαν μωρό αφέθηκα μέσα στην αγκαλιά σου.

 Αγάπη μου αγέννητη κι αιώνια μες στο χρόνο
Δίνεις χωρίς αντάλλαγμα χαρά κι ελπίδα μόνο
Αλήθεια μου και γέννημα πόθου τρελού κι ακραίου 
Να περπατήσεις τόλμησες στα κύματα τ’ Αιγαίου




ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΝΟΥ


Είναι γλυκό πολύ γλυκό το πέταγμα του νου
Πιο πάνω απ’ τα σύννεφα στ’ άπειρο τα’ ουρανού
Ακόμη κι αν ο θάνατος ζυγώνει να σε φτάσει
Είναι γλυκό το πέταγμα στου φεγγαριού το τάσι

Πάρε του πρωινού δροσιά του πέλαου αρμύρα
Κράτησε όσα σου ‘δωσα ζήτα μου όσα σου πήρα
Και φτιάξε μου αετόφτερα διπλά σε κάθε ώμο
Να δώσω μια να πάω ψηλά να δω μικρό τον κόσμο.

Κράτα όσα σου δάνεισα ζήτα μου όσα σου πήρα
Και δώστα για αντάλλαγμα στων ποιητών την πείρα
Τραγούδια θέλω να γραφτούν με τα δικά τους χέρια
Να λεν πως έβγαλα φτερά και πέταξα στ’ αστέρια.

Είναι γλυκό το πέταγμα στ’ ονείρου τούς αιθέρες
Κει που οι νύχτες είν’ μισές διπλάσιες οι μέρες
Κι αν σε τυλίγει αίσθηση ύπνου παντοτινού
Είναι γλυκό πολύ γλυκό το πέταγμα του νου.





ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ;


Είν' ευτυχία όταν αντέχεις
Εκείνο που δεν αγαπάς;
Κι ό,τι αγαπάς να το προσέχεις
Μήπως το χάσεις και πονάς;

Είν' ευτυχία να σου λείπει
Αυτό που πόθησες πολύ;
Κι όταν το βρεις να νιώθεις λύπη
Κι άλλο ταξίδι να σε καλεί;

Νερό που τρέχει δε τελματώνει
Δε χορταριάζει ό,τι κυλά
Και στη ζωή ό, τι τελειώνει
Αρχή καινούρια ψάχνει ξανά

Είν’ ευτυχία να περιμένεις
Αυτό που ίσως και να ‘ρθεί;
Κι αν δε θα ‘ρθει να επιμένεις
Σε κάποιαν άλλη προσμονή;

Η ευτυχία είν’ στο ταξίδι
Βρίσκεται στη συγκομιδή
Εμπειριών. Και ξέρω ήδη
Σκοπός δεν είναι η αμοιβή

Νερό που τρέχει δε τελματώνει
Δε χορταριάζει ό,τι κυλά
Και στη ζωή ό, τι τελειώνει
Αρχή καινούρια ψάχνει ξανά


ΑΥΡΑ ΤΟΥ ΜΑΗ



Αύρα του Μάη
Στο πρόσωπο μου
Κι όπως φυσάει
Νιώθω μωρό μου
Το όνειρο μου
Να προσπερνάει

Άστρα Σελήνη
Φέγγουν τον δρόμο
Με πλαστελίνη
Φτιάχνω τον κόσμο
Κι έχω στον ώμο
Βαριά ευθύνη

Βαριά η ευθύνη
Μικρή η μέρα
Ρουφάει σαν δίνη
Περνάει σαν σφαίρα
Κι η πλαστελίνη
Κολλάει πιο πέρα

Αύρα του Μάη
Κι ανατριχιάζω
Σαν με φυσάει
Χρώματ’  αλλάζω
Κι  ό, τι κοιτάζω
Φεύγει πετάει

Τρέχω κι αγγίζω
Την μοναξιά μου
Κι όπως σφυρίζω
Σπάει η καρδιά μου
Στα πέλαγα μου
Πλέω κι αρμενίζω

Και μένει η ευθύνη
Για μια άλλη μέρα
Κορμί καμίνι
Ζητάει αέρα
Κι πλαστελίνη
Κολλάει πιο πέρα. 

video clip ΕΝΑΣ ΑΠΡΙΛΗΣ