Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2016

ΞΥΠΝΑ!!!


Τα άυλα τ' ονείρου μου καράβια
Σε πέλαγα αρμενίζουνε γαλάζια
Μα μια φωνή που ΞΥΠΝΑ! με φωνάζει
Τον ύπνο τον μακάριο ταράζει.

Του ύπνου μου .τ' ανούσια τα χρόνια
Σε ψέματα με τάξανε αιώνια
Και μια φωτιά που ΞΥΠΝΑ! με διατάζει
Την ξεγνοιασιά τ' ονείρου μου ταράζει.

Μα έχω πείσμα 'γω και δεν ξυπνάω
Περίφημα στον ύπνο μου περνάω
Φτιάχνω αλήθειες μόνος στ' ονειρό μου
Και δε γυρνάω ούτε το πλευρό μου
Γιατί πλευρό φοβάμαι αν θα γυρίσω
Ο ύπνος μη τελειώσει και ξυπνήσω.

Στου ύπνου μου τα ρόδινα ακρογιάλια
Στέκομαι και ρουφώντας μαϊστράλια
Κωφεύω στη φωνή που με φωνάζει
Και τον γλυκό τον ύπνο μου ταράζει.

Κι έτσι περνούν τα πιο καλά μου χρόνια
μες στ' άσπρα μου πνιγμένος τα σεντόνια
Κι από τον ύπνο μου ζητώ να σβήσει
την φλόγα π' απειλεί να με ξυπνήσει.

Μα έχω πείσμα  'γω και δεν ξυπνάω
Περίφημα στον ύπνο μου περνάω
Φτιάχνω αλήθειες μόνος στ' όνειρό μου
Και δε γυρνάω ούτε το πλευρό μου
Γιατί πλευρό φοβάμαι αν θα γυρίσω
Ο ύπνος μη τελειώσει και ξυπνήσω

ΠΡΟΠΟΜΠΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

           
Ένα πράσινο φύλλο
Στη καλή μου θα στείλω
Μια χρυσή ηλιαχτίδα
Να της δώσω ελπίδα.

Μ΄ ένα κόκκινο μήλο
Τις χαρές θ' αναγγείλω
Που μπροστά μας φαντάζουν
Πίκρες να μη την σκιάζουν.

Η δική μας αγάπη
Λουλουδάκι στη λάσπη.
Προπομπός παραδείσου
Με το δάκρυ μου πλύσου.

Ένα στίχο ταιριάζω
κι ένα δρόμο χαράζω
Να τον βρει να βαδίσει.
Άνοιξη ν' αγαπήσει.

Ως το τέλος του κόσμου
μέντας θα 'χω και δυόσμου
γεύση μέσα στο στόμα
Γιατ' ελπίζω ακόμα

Η δική μας αγάπη
Λουλουδάκι στη λάσπη.
Προπομπός παραδείσου
Με το γέλιο μου ντύσου.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2016

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ



Της ζωής τα σκοτάδια χαθήκαν
Όταν έλαμψες μπρος  μου εσύ
Φυλακών τα κελιά ανοιχτήκαν
Μιας και τ’ ένα κατέχεις κλειδί.

Δεν υπάρχει στον κόσμο ελπίδα
Έτσι θέλουν να λεν οι πολλοί
Μα τα μάτια μου ανοίξαν και είδα
Η αλήθεια δεν ειν’ στο πολύ.

Η αλήθεια βαδίζει στους δρόμους
Με φτωχή ταπεινή φορεσιά
Δε φοράει χρυσάφι στους ώμους
Σαν μιλά δε χαϊδεύει αυτιά

Δε γιορτάζει γιορτές κι επετείους
Όπου πάει δε ζητά την πρωτιά
Προσκυνά της ζωής τους Αγίους
Που ξυπνούν το πρωί για δουλειά

Η αλήθεια βαδίζει στους δρόμους
Το κεφάλι κρατώντας ψηλά
Δε χωρά σε ανθρώπινους νόμους
Γιατί αλήθεια στον κόσμο είναι μια

Τα πυκνά τα σκοτάδια χαθήκαν
Όταν έλαμψες μπρος μου εσύ
Του μυαλού τα κελιά ανοιχτήκαν
Μιας και τ’ ένα κατέχεις κλειδί



Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ


Η ομορφιά της προσμονής
Στα μάτια μου αντανακλά
Σαν ψιθυρίζει σιγανά
Στίχο απ' το ποίημα της σιωπής

Μες στου μυαλού μου τα στενά
Τρέχει το άτι της χαράς
Τραβώ τα γκέμια της καρδιάς
Όμως αυτό δεν σταματά

Ας είναι να 'ρθει ό ,τι ποθώ
Κι ας είναι σ' όνειρο τρελό
Ας είναι να 'ρθει μια στιγμή
Κι ας φύγει σαν την αστραπή
Κι άμα δεν έρθει και φανεί
Μιαν άλλη ας ζήσω προσμονή

Η ομορφιά της προσμονής
Μέσα στο αίμα μου κυλά
Χαράζοντας μου απαλά
Τα όρια της αντοχής

Και προχωρώντας για να δω
Που 'ναι το τέλος της σιωπής
Στην  ομορφιά της προσμονής
Βρήκα τον άλλο μου εαυτό

Ας είναι να 'ρθει ό ,τι ποθώ
Κι ας είναι σ' όνειρο τρελό
Ας είναι να 'ρθει μια στιγμή
Κι ας φύγει σαν την αστραπή
Κι άμα δεν έρθει και φανεί
Μιαν άλλη ας ζήσω προσμονή

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016

ΔΡΟΣΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ

          
Καλοκαιρινή δροσιά μου
Και ψυχρούλα βραδινή
Κάνεις τα αισθήματά μου
Να αλλάζουνε μορφή

Να πηγαίνουν απ’ τον πόνο
Σ’ αισιόδοξη τροχιά
Για ν’ αντέχω μες στον χρόνο
Καλοκαιρινή δροσιά.

Στον νυχτερινό τον φόντο
Στ’ ουρανού την απλωσιά
Το φεγγάρι πόντο- πόντο
Θα μετρώ ψιθυριστά

Κι όταν η αύρα θα μου φέρει
Την αρμύρα του γιαλού
Να χαθούν θα καταφέρει
Τα σκοτάδια του μυαλού

Καλοκαιρινή δροσιά μου
Και ανάσα τ’ ουρανού
Ζωτική παρηγοριά μου
Στ’ άγριο κάμα του καιρού
Μου πετάς πάνω στη λύπη
Της χαράς την πινελιά
Είσαι κείνο που μου λείπει
Καλοκαιρινή δροσιά.

Στον νυχτερινό τον φόντο
Στ’ ουρανού την απλωσιά
Το φεγγάρι πόντο- πόντο
Θα μετρώ ψιθυριστά

Κι όταν η αύρα θα μου φέρει
Την αρμύρα του γιαλού
Να χαθούν θα καταφέρει
Τα σκοτάδια του μυαλού

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

KI AN

                    
Στα φλογερά σου τα χείλη τ΄ ορκίζομαι
Στα δυό σου μάτια π΄ ανάβουν φωτιές
Πως στη ζωή όσο κι αν μηδενίζομαι
Πάντα θα κάνω καινούριες αρχές.

Στα βελουδένια σου χέρια στηρίζομαι
Κι όταν  ανοίγουν τρανές αγκαλιές
Πιάνω το σήμα και συντονίζομαι
Σ΄άλλες συχνότητες πιο τρυφερές

Κι αν το πρωί μου ζητάει επίμονα
Σε χίλιων Ήλιων το σύμπαν να μπω
Ένα είναι σίγουρο πως δεν θα γλύτωνα
Αν στον δικό σου δεν ζούσα ουρανό

Με το κρασί του φιλιού σου ζαλίζομαι
Και στης φωνής σου τον ήχο μεθώ
Σαν ναυαγός σπαρταρώ και βυθίζομαι
Στις  Ατλαντίδες  που χρόνια ποθώ.

Στους παραδείσους του γέλιου σου χάνομαι
Κι όλης της μέρας ξεχνώ τους καημούς
Και Ροβινσώνας και Κροίσος αισθάνομαι
Σαν στους δικούς σου βουτώ ωκεανούς.

Κι αν το πρωί μου ζητάει επίμονα
Σε χίλιων Ήλιων το σύμπαν να μπω
Ένα είναι σίγουρο πως δεν θα γλύτωνα
Αν στον δικό σου δεν ζούσα ουρανό


Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ


Στα παιχνίδια τα δικά σου
Δεν υπάρχει λογική
Ησουν έτσι απ' τα μικρά σου
Και δεν άλλαξες πολύ.

Κρύβουνε στο βάθος πόνο
Κρύβουν μίσος στην καρδιά
Κι ένα σου ζητάω μόνο
Μη με ξαναπαίξεις πια.

Δεν αντέχω υποσχέσεις
Τις ψευτιές δεν τις μπορώ
Και δεν θέλω να με δέσεις
Σ' έναν γόρδιο δεσμό.

Στα παιχνίδια τα δικά σου
Οι κανόνες δεν χορούν
Κι όταν ρίχνεις την ζαριά σου
Οι λαοί δεινοπαθούν.

Δεν το θέλω να σε ξέρω
Να ξεφύγω προσπαθώ
Κι όμως θα τα καταφέρω
Κάποτε ν' αντισταθώ.

Δεν αντέχω υποσχέσεις
Τις ψευτιές δεν τις μπορώ
Και δεν θέλω να με δέσεις
Σ' έναν γόρδιο δεσμό.



Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ

Ακόμη ένα θα κάνω λάθος
Ξέρω δεν θα ’ναι το τελευταίο
Κι αναγνωρίζω κατά βάθος
Κι αυτό το λάθος δεν θα΄ναι τυχαίο

Μ’ αυτό το λάθος ίσως μπορέσω
Να μπω σ’ αλάνθαστη πορεία
Ρούχο καινούριο να φορέσω
Ν’ αλλάξω ρου στην Ιστορία

Ένα ακόμη λάθος αν γίνει
Πόση στ’ αλήθεια θα’χει αξία
Μες στου μυαλού μου μπορεί την δίνη
Να βάλει τάξη στη αταξία

Ξέρω δεν θα’ναι το τελευταίο
Λάθη θα κάνω πάλι και πάλι
Μα ίσως να’ναι το πιο ωραίο
Στου γκρίζου κόσμου την παραζάλη

Αν είναι η αλήθεια λάθος
Ανοησιά πλάνη κι απάτη
Ας γίνει εθισμός και πάθος
Κι ας ζω συνέχεια σε αυταπάτη


Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Αν είν' ν' ανάψεις άναψε τώρα 
Μη περιμένω πια κι άλλη ώρα 
Μες στου μεσημεριού το κάμα 
Πονά η πληγή τσούζει το τραύμα 

Αν είν' ν' ανάψεις άλλαξε χρώμα 
Και μη μου λες λίγο ακόμα 
Δεν το αντέχω αυτό το λίγο
Από το λίγο θέλω να φύγω 

Μα τι να κάνεις και συ καημένο 
Απ' άλλους είσαι ρυθμισμένο 
Ποιανού να κάνεις πρώτα τη χάρη 
Στη διασταύρωση είσαι φανάρι 

Η διασταύρωση είναι η γη σου
Κάνε την επανάσταση σου 
Καθόρισε τις αντοχές σου
Και μην ανάψεις ξανά ποτέ σου

Ότι θ' ανάψεις δεν αμφιβάλλω 
Όμως κουράγιο δεν έχω άλλο 
Θέλω το μέλλον μου να ζήσω 
Σ' όσα με πόνεσαν να μη γυρίσω 

Σαν σε κοιτώ με πιάνει ζάλη 
Και διαδρομή έχω μεγάλη 
Θέλω να φύγω και να σ' αφήσω 
Κι άλλο φανάρι μη συναντήσω.



Μα τι να κάνεις και συ καημένο 
Απ' άλλους είσαι ρυθμισμένο 
Ποιανού να κάνεις πρώτα τη χάρη 
Στη διασταύρωση είσαι φανάρι 

Η διασταύρωση είναι η γη σου
Κάνε την επανάσταση σου 
Καθόρισε τις αντοχές σου
Και μην ανάψεις ξανά ποτέ σου.



ΜΙΣΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Στα μισά τα φεγγάρια
Σου τ’ ορκίζομαι πόσο
Σ’ αγαπώ μα δεν έχω να δώσω
Στα σβησμένα τα χνάρια
Δρόμο έκανα τόσο
Σ’ αγαπώ μα δεν έχω να δώσω

Η ζωή μου κομμάτια
Σε μια θάλασσα πόνο
Μα πιστεύω σ’ ανύποπτο χρόνο
Αν στα δυο σου τα μάτια
Ξάφνου ανάψουν λυχνάρια
Τα μισά θα γεμίσουν φεγγάρια.

Στα μισά τα φεγγάρια
Σου τ’ ορκίζομαι κι όμως
Αδιέξοδος τούτος ο δρόμος
Δεν υπάρχουν φανάρια
Πλάνη κι ο τροχονόμος
Αδιέξοδος τούτος ο δρόμος

Η ζωή μου κομμάτια
Σε μια θάλασσα πόνο
Μα πιστεύω σ’ ανύποπτο χρόνο
Αν στα δυο σου τα μάτια
Ξάφνου ανάψουν λυχνάρια
Τα μισά θα γεμίσουν φεγγάρια.



Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

         Είναι δικό μου το σκοτάδι άφησέ το
Εσύ το φως θέλω για πάντα να εκπέμπεις
Το τραγουδάκι π’ αγαπάς τραγούδησε το
Μα στο σκοτάδι το δικό μου μη επέμβεις.

Είναι δικό μου το σκοτάδι δεν σου δίνω
Πάνω μου το ’χω φυλαχτό μη με βασκάνουν
Πρόσεξε όμως σαν τα χείλη σου θα πίνω
Τα δυο σου χέρια «αρπαχτό» μη μου το κάνουν.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Με τους καημούς έχω πια μάθει να παλεύω.
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Και ’γω γι’ αντίποινα τον πόνο σημαδεύω.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Χωρίς καημούς που την καρδιά μου να μοιράσω;
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Μόνο στα μάτια σου μπορώ να ξαποστάσω.

Όλο δικό μου το σκοτάδι τι γυρεύεις
Ένα κομμάτι να σου δώσω να κρατήσεις
Εσύ στον Ήλιο πρέπει πάντα να πιστεύεις
Κι άσε για μένα όλες τις μαύρες αναμνήσεις.

Άσε με μένα στα μεσάνυχτα να μείνω
Εσύ την μέρα πρέπει μόνο να ζηλέψεις
Κι όταν τα χείλη σου φιλί-φιλί θα πίνω
Να μη τολμήσεις το σκοτάδι να μου κλέψεις.


Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Με τους καημούς έχω πια μάθει να παλεύω.
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Και ’γω γι’ αντίποινα τον πόνο σημαδεύω.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Χωρίς καημούς που την καρδιά μου να μοιράσω;
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Μόνο στα μάτια σου μπορώ να ξαποστάσω.


ΜΕ ΕΡΩΤΑ ΕΘΙΣΜΕΝΟΣ

Εμφανώς πληγωμένος
Σ' έρωτα εθισμένος
Δε μπορώ να διαφύγω
Να γινόταν για λίγο
Των χειλιών σου το μένος
Μια στιγμή ν αποφύγω.

Προσπαθώ ο καημένος
Είμαι όμως δοσμένος
Στη δική σου τη ζάλη
Προφανώς μεθυσμένος
Μ' έρωτα εθισμένος
Κι έτσι αφήνομαι πάλι.

Λαβωμένος κι ωστόσο
νιώθω έρωτα τόσο
που περνάει το πάθος
προσπαθώντας στο βάθος
αφορμή για να δώσω
και να πω κάνω λάθος.

Προσπαθώ ο καημένος
Είμαι όμως δοσμένος
Στη δική σου τη ζάλη
Προφανώς μεθυσμένος
Μ' έρωτα εθισμένος
Κι έτσι αφήνομαι πάλι.


ΑΠΟ ΔΩ ΠΑΜΕ

Από δω πάνε κι οι άλλοι
Οι πλανήτες οι μεγάλοι
Που γυρεύουν άλλο αστέρι
Για να τους κρατά στο χέρι.

Από δω παν κι οι καμπόσοι
Του Λεωνίδα οι τρακόσοι
Που κι αν μ’ αρχηγό αντάρτη
Λύγισαν στον Εφιάλτη.

 Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που χουμε μυαλό ξουράφι
Μα πνιγήκαμε στη σκάφη.
Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που μυρίζουμε μπαρούτι
Μα φυσάμε το γιαούρτι.


Από δω ’δώσαν ντουμάνι
Οι νομάδες οι τσιγγάνοι
Που τα κάνανε πλακάκια
Με χαφιέδες και τσιράκια

Από δω πήγαν κι οι φίλοι
Κάτι αναρχικοί ρεζίλι
Που χαθήκαν στην πορεία
Και δεν γράψαν ιστορία.

  Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που ΄χουμε μυαλό ξουράφι
Μα πνιγήκαμε στη σκάφη.
Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που μυρίζουμε μπαρούτι
Μα φυσάμε το γιαούρτι.

Σάββατο 15 Αυγούστου 2015

ΒΡΕΧΕΙ ΑΓΑΠΗ

Απόψε βρέχει ο ουρανός ΑΓΑΠΗ
Και ΄γω ομπρέλα δεν κρατάω στη βροχή
Δεν είναι τρέλα, δεν ειν’ ιδέα, δεν είν’ απάτη
Γιατί το νιώθω πως βαθιά έχω βραχεί.

Δεν είναι τρέλα, δεν είν’ ιδέα ούτ’ αυταπάτη
Είναι μια αίσθηση που μοιάζει να διαρκεί
Μια και στην ξαστεριά πάντα ζητούσα κάτι
Τώρα το βρήκα σε μια νύχτα με βροχή.

Αναζητώντας την χαμένη Ατλαντίδα
Μέσα στον κήπο της Εδέμ έχω βρεθεί
Τι κι αν σπασμένη έχω βελόνα στην πυξίδα
Όλων των δέντρων τους καρπούς έχω γευθεί.

Απόψε βρέχει ο ουρανός ΕΛΠΙΔΑ
Και γω που πλέον δεν βαδίζω μοναχός
Κρατώ στα χέρια την δική σου ηλιαχτίδα
Κι έτσι αισθάνομαι Απόλλωνας θεός.

Αναζητώντας την χαμένη Ατλαντίδα
Στην κιβωτό της αγκαλιάς σου έχω μπει
Κι όποιος μου πει πως έχω χάσει την παρτίδα
Χωρίς ομπρέλα ας βαδίσει στην βροχή


ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ



Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Αυτή τη νύχτα σου γελά
Και σου ζητά μόνο μια χάρη
Να δει στα μάτια σου χαρά.

Γέλιο να δει στα δυο σου χείλη
Κι ό, τι σε πνίγει σε πονά
Χυμός να γίνει από σταφύλι
Και πίνοντας να σε μεθά.

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Βγήκε σκοπιά στον ουρανό
Καρδιές ζητά για να φλερτάρει
Κι ας ξεχαστεί το πρωινό.

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Κάνει τη νύχτα φωτεινή
Πήρε βιολί με το δοξάρι
Και παίζει θεία μουσική.

Κι ένα μελτέμι του Αυγούστου
Φέρνει την μουσική στη Γη
Κι έτσι απλά και χάριν γούστου
Κάνει στη πλάση ν’ ακουστεί.   

Ένα ολόγιομο φεγγάρι
Βγήκε σκοπιά στον ουρανό
Καρδιές ζητά για να φλερτάρει
Κι ας ξεχαστεί το πρωινό.


ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ


 Βαδίζοντας σ’ αντάμωσα στα κύματα τ’ Αιγαίου
Θεία μορφή του άγνωστου τ’ ασύγκριτου τ’ ωραίου
Φιλί από της θάλασσας μου ’δωσες την αρμύρα
Κι  εγώ σφιχτά το κράτησα σαν το φιλί σου πήρα

Αγάπη μου ηλιόλουστη  μες απ’ τα παραμύθια
Πηδάς και ανταμώνεσαι με την σκληρή αλήθεια
Αγάπη μου αποκύημα ενός καημού πηγαίου
Να περπατήσεις τόλμησες  στα κύματα τ’ Αιγαίου

 Βαδίζοντας σε γνώρισα στα όρια τ’ απείρου
Άυλη και ανέγγιχτη θεότητα τ’ ονείρου
Τ’ άσπρο σου πέπλο φόρεσες και τ’ άρπαξε ο αγέρας
Φως το κορμί σου κι έλαμψε το πρόσωπο της μέρας

Αγάπη μου ηλιόφωτη πολύτιμη μου αλήθεια
Σαν μύθος φανερώνεσαι και γίνεσαι συνήθεια
Σκέψη και δημιούργημα  ενός καημού δικαίου
Να περπατήσεις μπόρεσες στα κύματα τ’ Αιγαίου

Βαδίζοντας με βήμα αργό στα κύματα τ’ Αιγαίου
Θεία μορφή του έρωτα τ’ απύθμενα ωραίου
Ξεπήδησε απ’ το στήθος σου κάτασπρο περιστέρι
Κι έκθαμβος όπως έμεινα σου άπλωσα το χέρι.

Αγάπη λιοστεφάνωτη όψη παραμυθένια
Γίνε αρχή του τέλους μου μοναδική μου έννοια
Πιάσε και σπάσε τα δεσμά ενός φόβου πηγαίου
Κι έλα να σεργιανήσουμε στο θαλασσί τ’ Αιγαίου

Βαδίζοντας σε γνώρισα στα όρια τ’ ονείρου
Σαν καλλονή που άφηνε άρωμα σπάνιου μύρου
Φωνή ουράνια πρόσταξε κι έλυσες τα μαλλιά σου
Και σαν μωρό αφέθηκα μέσα στην αγκαλιά σου.

 Αγάπη μου αγέννητη κι αιώνια μες στο χρόνο
Δίνεις χωρίς αντάλλαγμα χαρά κι ελπίδα μόνο
Αλήθεια μου και γέννημα πόθου τρελού κι ακραίου 
Να περπατήσεις τόλμησες στα κύματα τ’ Αιγαίου