Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

         Είναι δικό μου το σκοτάδι άφησέ το
Εσύ το φως θέλω για πάντα να εκπέμπεις
Το τραγουδάκι π’ αγαπάς τραγούδησε το
Μα στο σκοτάδι το δικό μου μη επέμβεις.

Είναι δικό μου το σκοτάδι δεν σου δίνω
Πάνω μου το ’χω φυλαχτό μη με βασκάνουν
Πρόσεξε όμως σαν τα χείλη σου θα πίνω
Τα δυο σου χέρια «αρπαχτό» μη μου το κάνουν.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Με τους καημούς έχω πια μάθει να παλεύω.
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Και ’γω γι’ αντίποινα τον πόνο σημαδεύω.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Χωρίς καημούς που την καρδιά μου να μοιράσω;
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Μόνο στα μάτια σου μπορώ να ξαποστάσω.

Όλο δικό μου το σκοτάδι τι γυρεύεις
Ένα κομμάτι να σου δώσω να κρατήσεις
Εσύ στον Ήλιο πρέπει πάντα να πιστεύεις
Κι άσε για μένα όλες τις μαύρες αναμνήσεις.

Άσε με μένα στα μεσάνυχτα να μείνω
Εσύ την μέρα πρέπει μόνο να ζηλέψεις
Κι όταν τα χείλη σου φιλί-φιλί θα πίνω
Να μη τολμήσεις το σκοτάδι να μου κλέψεις.


Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Με τους καημούς έχω πια μάθει να παλεύω.
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Και ’γω γι’ αντίποινα τον πόνο σημαδεύω.

Γιατί δεν ξέρω πώς να ζω χωρίς σκοτάδι
Χωρίς καημούς που την καρδιά μου να μοιράσω;
Έτσι που μ’ έβαλε ο πόνος στο σημάδι
Μόνο στα μάτια σου μπορώ να ξαποστάσω.


ΜΕ ΕΡΩΤΑ ΕΘΙΣΜΕΝΟΣ

Εμφανώς πληγωμένος
Σ' έρωτα εθισμένος
Δε μπορώ να διαφύγω
Να γινόταν για λίγο
Των χειλιών σου το μένος
Μια στιγμή ν αποφύγω.

Προσπαθώ ο καημένος
Είμαι όμως δοσμένος
Στη δική σου τη ζάλη
Προφανώς μεθυσμένος
Μ' έρωτα εθισμένος
Κι έτσι αφήνομαι πάλι.

Λαβωμένος κι ωστόσο
νιώθω έρωτα τόσο
που περνάει το πάθος
προσπαθώντας στο βάθος
αφορμή για να δώσω
και να πω κάνω λάθος.

Προσπαθώ ο καημένος
Είμαι όμως δοσμένος
Στη δική σου τη ζάλη
Προφανώς μεθυσμένος
Μ' έρωτα εθισμένος
Κι έτσι αφήνομαι πάλι.


ΑΠΟ ΔΩ ΠΑΜΕ

Από δω πάνε κι οι άλλοι
Οι πλανήτες οι μεγάλοι
Που γυρεύουν άλλο αστέρι
Για να τους κρατά στο χέρι.

Από δω παν κι οι καμπόσοι
Του Λεωνίδα οι τρακόσοι
Που κι αν μ’ αρχηγό αντάρτη
Λύγισαν στον Εφιάλτη.

 Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που χουμε μυαλό ξουράφι
Μα πνιγήκαμε στη σκάφη.
Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που μυρίζουμε μπαρούτι
Μα φυσάμε το γιαούρτι.


Από δω ’δώσαν ντουμάνι
Οι νομάδες οι τσιγγάνοι
Που τα κάνανε πλακάκια
Με χαφιέδες και τσιράκια

Από δω πήγαν κι οι φίλοι
Κάτι αναρχικοί ρεζίλι
Που χαθήκαν στην πορεία
Και δεν γράψαν ιστορία.

  Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που ΄χουμε μυαλό ξουράφι
Μα πνιγήκαμε στη σκάφη.
Από δω πάμε κι εμείς
Οι γενναίοι της φυλής
Που μυρίζουμε μπαρούτι
Μα φυσάμε το γιαούρτι.